Inaczej sprawa się ma w przypadku Korga M1. Ten klawisz miał absolutnie wszystko (poza stacją dyskietek) co było gwarantem mega hitu rynkowego i tak też się stało. M1 stał się bestsellerem. Bazował w całości na samplach zaszytych w 4MB pamięci. Miał szalenie "seksowny" i elegancki design. Ilość przycisków była niewielka, ale wystarczająca. Nie było również żadnych narysowanych diagramów, wykresów i innych "futurystycznych" elementów graficznych. M1 jest gładziutki, zaokrąglony i ma śliczny wyświetlacz z zielonymi napisami. Klawiatura jest niesamowicie przyjemna i lekko dociążona...jednak troszkę głośno pracuje. W pamięci można było zapisać 100 barw, niestety - nadpisując brzmienia fabryczne. Klawisz brzmi nawet dziś świetnie - charakter brzmieniowy mimo wielu lat nadal broni się w wielu gatunkach. Próbki zostały przygotowane starannie i mają ważną zaletę, która decyduje o ich osadzeniu w miksie zespołu - mianowicie są bardzo bogate w harmoniczne. Mimo niewielkiej pamięci i krótkich pętli - są pełne alikwotów. We współczesnych konstrukcjach niestety ilość próbek nie zawsze idzie w parze z ich jakością. Filozofia M1 jest kultywowana również w Kurzweilach - próbki są podcięte w częstotliwościach tak, że po prostu muszą się miksować, a tym samym nieco zmniejszono ich zapotrzebowanie na megabajty. Poza tym M1 oferuje ówczesną nowość - mianowicie tryb Combi, który jest od tego momentu obecny w każdym workstation Korga. W tym trybie można załadować do 8 barw na jedną komórkę pamięci i rozlokować je na klawiaturze wedle naszych potrzeb, tworząc strefy lub layery (czyli nałożone na siebie brzmienia) - innymi słowy - można dać na lewą rękę pad lub string połączony z czymś innym, a na prawą piano połączone z pianem DX7. Tym sposobem nie trzeba już w zasadzie mieć drugiego parapetu, bo można skonfigurować klawisz tak, że na jednym ustawieniu mamy kompletnie przygotowany instrument pod konkretną piosenkę. Problem jednak w tym, że Korg posiada tylko 16 głosów polifonii, więc bez szaleństw...ale rozsądna głowa da sobie radę :). Kto dobrnął do tego momentu pewnie się zastanawia, po co piszę o M1, kiedy temat dotyczy Korga T3.
Odpowiedź jest prosta. Korg z serii T, to następca M1. A dokładnie jego bardzo rozbudowana wersja. Kupując Korga T mamy w rękach kompletny M1...plus wszystko to, czego w M1 brakowało. Koledzy chałturnicy kupując M1 nieraz wkurzali się na brak brzmień akordeonu, klarnetu, puzonu i bardziej realistycznego fortepianu oraz...jakiegoś nośnika, gdzie można zabezpieczyć dane lub zrzucić piosenkę z sekwencera. Seria T posiada stację dyskietek i problem z głowy. Ponadto, i to jest najważniejsze - seria T posiada kolejne 4 MB sampli, czyli łącznie 8MB. Nowe próbki są przygotowane równie pieczołowicie jak stare i brzmią bardzo dobrze. Piano jest bardziej autentyczne niż M1...ale mimo to wolałem używać tego z banku M1, gdy posiadałem T3. Nowe piano było jak dla mnie jakieś takie płaskie. Teraz natomiast używam Korga T2EX, który zakupiłem w znakomitym stanie. Dodatek EX oznacza możliwość wgrania własnej próbki PCM do 1MB oraz jeszcze lepszą barwę fortepianu (i kilka innych) - i tak też jest. Piano z wersji EX jest świetne. Ma nieco "radiowy" charakter. Doskonale się miksuje...a prócz tego przygotowałem je sobie do pracy sposobem opisanym w poście "Patenty i patenciki", więc jest stereo. Seria T ma także inny wyświetlacz - podobny do tego z 01 i bardzo wygodny w pracy z instrumentem. Możliwości edycyjne są na tyle duże, że można spokojnie wykręcić w zasadzie każde potrzebne brzmienie...przynajmniej mnie się udało zrobić wszystko poza dobrym brzmieniem do "Słodkiego Miłego życia"...tu dygresja w kierunku kolegów chałturników - Panowie...wstęp do tej piosenki nie jest grany na żadnych "Fantasiach" i innych "Brightnessach"...to brzmienie ukręcone z próbek typu "spectrum" lub "sonar" i intro grane na dzwonkowatych fantazjach po prostu odbiera jajo tej piosence. Powiecie "A jak nie ma u mnie tego brzmienia??"...jak nie ma to po prostu lepiej tego numeru nie grać. Goście się nie potną z tego powodu, a jak bardzo będą nalegali lub wyciągali kaskę...to niech se będzie wtedy fantazja. Poza tym, jeśli ktoś ma Motifa lub Korga od Trinity wzwyż, to tam można zrobić bardzo dobre brzmienie Łosowskiego. Przykład zamieszczę na końcu posta. Używam tam brzmienia do intra, które wsamplowałem do K2500 z Korga Microstation...no i gramy z chłopakami ten numer. Wracając do serii T - w krótkim zdaniu - zarąbisty sprzęt, który pomimo lat doskonale się broni brzmieniowo. Są piękne piana elektryczne. Można skręcić dobre brassy, smyki, przyzwoity akordeon, kapitalne organy, w modelu EX jest bardzo ładny fortepian. Ponieważ na pokładzie są przebiegi podstawowe, można zrobić bardzo dobre i dość nowoczesne syntetyki. Bębny z pewnością podniecą wszystkich fanów brzmień z lat 80tych i 90tych, bo nie silą się na udawanie zestawów akustycznych. Ich brzmienie jest silnie przetworzone i tak dynamiczne, że na dobrych paczkach wgniata w fotel. Wszystko w solidnej obudowie ze świetną klawiaturą. Ogólny charakter brzmienia instrumentu - ciepły i szeroki. Serdecznie polecam!
Tutaj wspomniane wcześniej "Słodkiego, miłego..."
"Słodkiego, miłego życia" w wykonaniu zespołu "Wieża Ciśnień"
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz